آخرین باری که دیدمش بهمن گذشته بود ... نمیدونسم این دیدار چند دقیقه ای قراره چه حسی رو در من بیدار میکنه . با عجله اومده بودم پایین ، نه آرایشی ، نه لباس خاصی ، حتی عینک طبیم رو هم در نیاورده بودم. ولی اون خیلی آراسته و با دقت لباس پوشیده بود اونطوری که من دوست داشتم با رنگهایی که من می پسندیدم ... بوی ادکلن خنکش فضای ماشین رو پر کرده بود ... با ماشینی که به سلیقه من خریده بودش و گاهی فکر میکرد به قیمتش نمی ارزه ...، با نگاه گرمش تو چشمام زل زد مثل همیشه به گرمی دستم رو فشرد و بوسید ... ولی من یه کوه یخ بودم ، بی حسه بیحس . وقتی توی ماشین کنارش نشستم تا امانتی که دستش مونده بود رو بگیرم به نظرم خیلی غریبه اومد . نمیدونم چرا اون همه معذب بودم . ... گفت یه دور کوچولو بزنیم ؟ ... گفتم عجله دارم ... گفت فقط چند دقیقه ... با بی میلی سری تکون دادم . خدایا من چقدر بد بودم ، چقدر تلخ بودم ... با خودم فکر میکردم پس چرا نسبت به من سرد نمیشه ... گفتم میدونی چیه ، نمیدونم چرا اینقدر برام غریبه ای ،خیلی دوری ... گفتم اندازه ی هزار سال نوری نسبت بهت احساس دوری میکنم ... اصلا انگار نه انگار که ما پنج سال تمام با هم دوست بودیم ... رد تلخ نگاهشو روی صورتم دیدم و به روی خودم نیاوردم ... آروم گفت ولی احساس من هنوز همونه ... بعدش هر دو ساکت موندیم .

بعد از شش ماه وقتی صداشو شنیدم کمی تعجب کردم ... عجیبه که این آدم هیچ حسی رو در من زنده نمیکنه ... حتی وقتی شنیدم که الان یه دوست دختر داره اصلا انگار نه انگار ... نه حسادتی نه کنجکاوی ... هیچی ... خالیه خالی ... فقط اونجا ناراحت شدم که فهمیدم اون دختر این شخص رو چقدر دوست داره و داره به خاطرش تلاش میکنه و این آدم ناتوان از برآورده کردن خواسته اون ، ناتوان از ابراز کوچکترین علاقه ای ، ناتوان از فکر کردن به هیچ آینده ی مشترکی ...

خدا میدونه که چقدر احساس عذاب وجدان میکنم ... مسبب همه ی این احساسات منفی رو خودم میدونم ... ناخواسته کسی رو که عاشقم بود آزار دادم و میبینم که الان ، بعد از دو سال از اتمام اون رابطه ، هنوز ذهنش آزاد نشده و نتونسته کسی رو دوباره دوست داشته باشه ... این روزها خیلی وقتها توی تنهایی خودم خودمو متهم میبینم ... ناراحتم وقتی میشنوم که نمیتونه زندگی عاطفی نرمالشو داشته باشه.